การเริ่มต้น

เคยคิดมาตั้งนานว่าจะเขียนบันทึกประจำวัน หรือไดอารี่ หรือบล็อกให้เป็นชิ้นเป็นอัน เขียนให้ได้สม่ำเสมอเป็นกิจวัตร ความคิดนี้วนเวียนรบกวนจิตใจมานาน เพราะในความเป็นจริง เราไม่เคยได้ทำสิ่งที่อยากทำ อาจด้วยข้ออ้างต่างๆ ในชีวิต รวมทั้งตัวขี้เกียจที่สิงสู่อยู่ในเรา จนเสมือนว่ามันเป็นตัวตนของเราไปแล้ว


จนเมื่อจับพลัดจับผลู รวมผลงานกลอนเก่าๆ และแต่งผลงานใหม่เพิ่ม จับแต่งตัวแล้วส่งเข้าประกวด ได้รางวัล Young Thai Artist Awards สาขาวรรณกรรมในปีแรกที่มีการจัดแข่งขัน ส่งผลให้มีหนังสือกลอนออกวางจำหน่าย ตอนนั้นเคยคิดภูมิใจในผลงานของตัวเองว่ามันเจ๋งซะเต็มประดา ลำพองในตัวตนและในผลงานประหนึ่งพ่อแม่ที่มักคิดว่าลูกของตัวน่ารักเสียยิ่งกว่าลูกใครๆ เคยมั่นหมายว่าจะดำเนินทางนักเขียนได้ตลอดรอดฝั่ง ฝากผลงานอันทรงคุณค่าให้นักอ่าน เป็นที่จดจำ เป็นแรงบันดาลใจให้กับคนรุ่นใหม่ บลา บลาๆๆๆ


ไฟมันแรงจริงๆ ช่วงนั้น เหมือนที่เค้าเรียกกันว่า ไฟไหม้ฟาง


จนเมื่อต้องทำงานประจำ และมีอันต้องโยกย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัด ได้เปลี่ยนไปยังสายงานที่แปลกออกไป เป็นสายงานที่ผู้คนไม่ค่อยรู้จัก รวมทั้งเราในตอนนั้นด้วย


ห้าปีผ่านไป

ทุกวันนี้มองชีวิตและการเป็นนักเขียนในอีกมุมหนึ่ง

ถามตัวเองว่าอยากเป็นนักเขียนเพื่ออะไร?
เงิน
ชื่อเสียง
ความภูมิใจ
ความสุขที่ได้เขียน
ฯลฯ

กลับตอบตัวเองไม่ได้

เงิน-คิดว่าทำงานประจำก็พอเลี้ยงตัวเองได้แล้ว
ชื่อเสียง-ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่อยากได้
ความภูมิใจ-หากความภูมิใจผูกติดกับชื่อเสียงและเงินทอง แล้วจะมีทำไม?
ความสุขที่ได้เขียน-หากเขียนด้วย โลภ โกรธ หลง แล้วจะมีความสุขที่แท้ได้อย่างไร?



คิดใหม่ทำใหม่ กลับไปที่ต้นทางของความคิดที่อยากจะเขียนบันทึก ไดอารี่ บล็อก ฯลฯ



สรุปได้แล้วว่าตอนนี้ จะเขียนเพื่อเข้าใจตนเอง เข้าใจผู้อื่น ผ่อนคลาย ฝึกฝน และไม่คาดหวัง



จึงเป็นที่มาของบล็อกนี้

Klui the Blogger.